یه ضرب المثل خارجی میگه: قهوه که زیاد شیرین بشه گلو رو میزنه. حکایت جناب سر مربی و لوده بازی های بی پایانشه. درست موقعی که طرفداران استقلال بابت بازی ها ضعیف و شکست های مکرر بغض در گلو و خون درچشم دارند ایشون بی عار و بی خیال آسمون به ریسمون میبافه و با مسخره بازی های همیشگی (که دیگه حتی تلخندی رو هم بر لبان یک طرفدار با شعور نمیاره) در جواب دلایل شکست به جاده خاکی میزنه و هزار و یک مزخرف تحویل ملت میده. از "چشم شور" این و "سق سیاه" اون یکی تا مقصر بودن مطبوعات اونهم با میون کشیدن شوخی های بی معنی تشبیه خبرنگارن به "گدا های سر چهار راه" و نشریات ورزشی به "انستیتو چشم و ابرو". در قدم بعد از اشتباهات داوری داد سخن به میون میاره و اگر چه یک میلیون بار جمله خسته کننده "مسئولیت شکست ها با منه" رو تکرار میکنه اما دست آخر هم با زیرکی توپ رو به زمین حجازی میندازه که "این تیم رو من نبستم" و "جنس من جور نیست!". انگار پای صحبت بقال سر کوچه نشسته باشیم. بسه دیگه بابا! واقعا شورش رو دراوردی. دریغ از یک جمله منطقی، یک حرف جدی، یک توجیه علمی - یک راه حل . همه و همه مسخره بازی و شکلک درآوردن. جالبتر اینکه آقای به اصطلاح مجری-مفسر که ارواح دل عمه اش سمبل گزارشگران این مملکته از جناب سرمربی میپرسه: فکر نمیکنین "آه اهوازی ها" دامن شما و استقلال رو گرفته باشه! این شد سوال؟ اون شد تحلیل؟ ای کاش صحبت های این دو تا موجود رو یک بار دیگه باز بینی کنن تا معلوم بشه که دیشب چه خزعبلاتی تحویل دادن.
بحث جدی و دردناک سقوط استقلال و جریحه دار شدن غرور میلیون ها انسان تبدیل شد به میدانی برای هذیان گویی ها و شوخی های سخیف و شرم آور یک به اصطلاح سر مربی. البته میان ایشون با اون جوجه مجری یک تشابه کلی وجود داره و اون اینکه هر دو "ره صد ساله رو در یک شب طی کردن". دیشب ثابت شد که سکان هدایت استقلال در دست یک لمپن حراف به نام کریمی است که فقط و فقط به درد تیم های کوچک میخورد.
حیف از وقتی که تا پاسی از نیمه شب تلف کردیم تا بلکه بفهمیم بر سر استقلال چه آورده اند وچه خواهند آورد که چیزی ندیدیم و نشنیدیم به غیر از یک نمایش کوچه بازاری درجه سه با حضور بهلول و ژوکر!
امسال که بعد از بازی با نفت ورزشگاه رفتن رو تحریم کردیم، از امروزقید تلویزیون رو هم میزنیم تا بینیم فصل بعد چه پیش خواهد اومد...
حجازی شاید در استقلال موفق نمیشد (که نتایج اولیه هم همین رو نشون میدادند) اما آنگونه برکناری عجولانه و بی حساب کتاب، نه روا بود و نه عاقلانه که صد البته دیدیم که کار را از آنچه میتوانست باشد خرابتر کرد. آنها حرمت را پاس نداشتند...
هنوز هم دل خوشی از قلعه نوعی ندارم بابت اون لیست کذایی و پشت کردن به استقلال به خاطر تیم ملی اما اگر قرار به انتخاب میان او و این آقای بامزه باشد بی درنگ امیر رو انتخاب میکنم که حداقل وقتی می باخت کار رو به شوخی و مسخره بازی نمیکشاند و حرفش حرف فوتبال و بود و بس...
– به امید پایان این کابوس. منبع:انجمنهای ابیته دات کام ابی دلان